Git(me)mek

Lafı fazla uzatmadan yazacağım ne yazmaya halim nede kalbim ve aklımdakilere köprü yapıp dilimin ucuna getirmeye mecalim var.
   Ben onu sevmeye başlamadan önce çok yakınımı kaybedip ona sığınmıştım. Kimse beni anlayamaz derken onun beni anlayabileceğine inanıp sevdim. Kardeşim dediğim insanlar sırf teselli olmalarını     istemediğim için onlara anlatmayıp ona sayfalarca yazıp tesellisini istedim. Tecelli ettide tesellisi. Onu işte öyle fırtınalı günlerde umudum kalmamışken sevdim. Yazmamı istemiyor rahatsız oluyor. Yazmam gerek. Sığdıramıyorum başkalarına yarısını anlatıp üç noktayla içime attıklarımı.
   Gitmek kolay hemde çok.
   Herşeyden önce ablam gitti.
   Yatağımı paylaştığım kardeşim dediğim insan gitti.
   Üniversitedede abi dediğim hısım mezun oldu gitti.
   Sonra o gitti. Gitmesini ben istedim. O gece o kadar kırıldım ki sizdede öyle olmuyor mu sinirlenince gözünüz kararmıyor mu? O gece ne birbirimizin söylediklerini anlamaya kafamızı yoracak gücümüz nede birbirimize bişeler anlatmaya halimiz kalmamıştı. O anlattı ben sinirlendim yumdum gözlerimi. Çünkü dediklerinden öyle bir anlam çıkardım ki. Bana hiç güvenmemiş sanım gerçi hala tereddütlerim var ama işin aslı öyle değilmiş. O başka bişe anlatmak istemiş kendini mesajda ifade edemeyince öyle bitti gitti. İçimizde kalan ukdeler. Dilimize doladığımız yalanla "hiç sevmiyormuş" diyerek alışmaya çaba gösterdik.
 Tabi bu benim görüşüm o ne yaptı ne oldu bilmiyorum. Oda kolay şeyler yaşamamıştırya. Biz hep acı çekenin biz olduğunu sanıyoruz ya işte o öyle olmuyor.
   Okul bitti. İlk önce kuru ekmeği bölüştüğüm arkadaşlarımdan ikisini yolcu ettim terminalden. Biri Adana' ya biride Kayseri' ye gitti. Adanalıyı bağlasan duramazdı aile ve memleket özlemi vardı. Kayserili' nin işi olmasa kalırdı benimlede oda ailevi işlerinden dolayı gitti ikisini aynı otobüsle gönderdik. Vedaların hiç sonu olmadı hayatımda. Ertesi gün Maraşlıyı gönderdim. Geçtim parka sessiz sessiz oturdum saatlerce eve kaçta döndüm hatırlamıyorum. Yalnız kalmaktan korktuğumdan falan değilde üzülüyo işte insan.
   Artık bişelerin yalnış olduğunu anlamaya başladım. Sonra dedim ki kendi kendime ben gitmemeliyim. Herkes gitsede ben gitmemeliydim hiç kimseden. Başkaları beni arkalarında el sallayıp kalan anılarla yaşamaya mahkum etsede ben başkalarına bunu yaşatmamam gerek. Bu gerçeği idrak etmeden önce bende çok gittim birilerinden. Üniversiteye giderken arkadaşlarımdan. Erzurum' dan ayrılırken Erzurumlu arkadaşlarımdan. Stajım bitti stajyer arkadaşlarımı bıraktım arkamda. Ama anladım ki giderken ağır yük  bırakılıyomuş geriye elimden geldiğince gitmemeye söz verdim. Durum böyleyken nasıl yıllardır dinlediğim şarkıları bırakayım. Nasıl yıllardır anlattığım kadını anlatmaktan  vazgeçeyim? Nasıl yazmaktan vaz geçeyim onu mısralarımda?

   Anılarla yaşamaya mahkum edilmediğiniz bir hayat yaşamanız temennisiyle...

Armağan Olsun Saçımdaki Beyazlar Ayrılığımıza

Herkes gitmeyecek gibi gelsede er yada geç gidiyor ne yazıkki.
   Bazıları giderken mutlu eder, bazıları gitsede gitmezler aslında. Gidişleri kabullenmek zor veya kolay olarak değerlendirilsede gerçekten zor. Bazı gidişler vardır ki insana ne kadar güçlü olduğunu gösterir, öyleside vardır ki ne kadar zayıf olduğunu göstermekle, ben kimim diye sorgulamasına sebeb olur. İnsan sorgulamaya başladımı kim olduğunu devamıda geliyor çorap söküğü gibi neden yaşıyorum, ne için varım, o olmadan ne kadar daha devam edebilirim? Bunları anlayıp kavradıktan sonra ne biri tarafından sevgi sözcükleri duymaya nede sevilmeye ihtiyaç duyuyor. Artık gidenin ardından kalan küsüratların yeni geleceklerinin getireceklerinden fazla olduğundan insan kabulleniyor küsüratlarla yaşamayı. O saatten sonra ne küsüratlara bir şeyler katıp tamamlayabiliyor nede küsüratları atıp sıfıra yuvarlayıp sıfırdan başlamayı becerebiliyor. Hal böyle olunca küsüratlar öyle büyüyor ki yeniden sevmeye kalpte yer kalmıyor. Akılda büyük küsüratları unutamıyor bir türlü.
   Aslında unutmak çare değil biliyorsun değil mi? Nasıl yani dediğini duyar gibiyim. Açıklayayım. İnsan hafızasını kaybetse hatırlamaya, hatırlasa unutmaya muhtaç olduğuna inanıyor ki şayet böyle istediğimiz her şeyi unutsak anlatılabilecek anımız pek kalmazdı. Ne mi yapmak lazım. Dert edindiğimiz unutmaya çalıştığımız anıları unutmaya çabalamak yerine yaşandı ve bittiğini kabullenmeye başlamaya efor sarf etmek gerekir.
   Kabullenmeye başlamak, oku fırlatmak için yayın geri doğru çekilmesi gibi olacaktır. Aslında en zor aşama burda başlıyor. Bu noktada ne yapmak gerek; kormamak! Beraber dinlediğiniz şarkıları silmek yerine dinleyin, ondan konu açıldığında kapatmak yerine konuşulmasına izin verin böyle acı çekersiniz ilk başlarda ama insan acıyı alışkanlık haline getirdimi kabullenmesi o denli kolay oluyor. Tecrübeyle sabit.
   Unutmayın! Bugün hayatınız geri kalanının ilk günü. Geri kalan hayatınızda saçınızdaki beyazlarla mutlu bir birey olarak mı yoksa kalan günleri mutsuz ve güzel olan şeyleri görmekten aciz mi geçireceksiniz? Bunun ikiside kendi elinde.

Bu Son Gece

   İnsan ne zaman âşık olacağını bilemediği gibi ne zaman öleceğinide bilemiyor. İnsanlar her ne kadarda sonu yokmuş gibi yaşasalarda veya ölüm gerceğinin çok uzakta olduğunu sansalarda ne yazık ki ölüm heran ensemizde.
   Ölüm korkutucu bir gerçek. Sevdiklerimizi tekrar göremeyecek olmamız, yaptığımız bir çok şeyi yapamayacak hale gelecek olmamız ölümün korkutucu olmasına yeterli bir sebep bence.
   İnsan ertelemeyi çok seven bir yapıdadır. Bunun sebebini bende bilmiyorum ama araması gerekenleri ertesi güne erteleyebilir, mesaj atma işini akşam yatmadan önceye erteleyebilir, işini yarına erteleyebilir, derslerini, ödevlerini, ... ve bir sürü şey. Bunları ertelemek değil asıl mesele bunları gerçekleştirebilmek. Bir şeyi erteleyince sonradan yapmak gerçekten çok zor geliyor yine erteleme hissi uyanıyor ve bu bazı durumlarda kısır döngü oluşturuyor ve zamanında yapabileceğimiz halde yapmayıp ertelediğimiz şey artık gözümüzü korkutur hale geliyor.
   Bir anlığınada olsa durup düşünün 5 dakika sonra hayatta olmayacak olsaydınız ne yapardınız?
   Ben özür dilerdim, seni seviyorum derdim ya sen?
   Bunun düşünmesi bile ürkütücü geliyor.
Şuanda ölmeyeceğinizi bilip ertelediğiniz ne varsa ister liste yapın ister yapmayın ama gerçekleştirmeye başlayın. Ölüm geldiğinde pişman olmamak için, insan ölürken bile 40 yıllık yapacak işi oluyormuş siz işlerinizi o zamana ertelemeyin. Başlayın şimdi: daha sonra ararım dediğin halde aramadığın insanı ara, hiç sohbet etmediğin eski arkadaşına iyi geceler mesajı at, grurundan veya cesaretsizliğinden seni seviyorum diyemediğin kişiye seni seviyorum de, hep rafda duran ve okumaya başlayamadığın kitaba başla mesela, bugün dönüm günü olsun hayatında ertelemeyi bırak ve ertelediklerini gerçekleştirmeye başla.
 
   Hayat kısa ertelemeye vaktin olurda gerçekleştirmeye zamanın olmayabilir.

   Ertelediklerini gerçekleştirmeye başlamış ve ertelemeyi bırakmış bir hayatınız olsun. Esen kalın.

Özür Dilerim

   Özür dilerim müzik dinlemeyip sana zaman ayırdığım için
   Özür dilerim senin sevmediklerini sevmediğim için
   Özür dilerim senin dinlediğin müzik tarzını sevmeye çalıştığım için
   Özür dilerim gülüşüne muhtaç olduğum için
   Özür dilerim seninle beraber vakit geçire bilmek için plan yaptığım için
   Özür dilerim sana özel hediyeler tasarlamakla uğraştığım için
   Özür dilerim sana katmaya çalıştıklarım için
   Özür dilerim hep seni benimmişsin gibi sevdiğim için
   Özür dilerim seni aldatmak bir kere bile aklımdan geçmediği için
   Özür dilerim sana uzun uzun mesajlar yazmak için uykumdan feragat ettiğim için
   Özür dilerim uzun metinlerin arasına ismini büyük harflerle kodladığım için
   Özür dilerim yorgunluktan uyuyakaldığım zamanlarda sabah senden özür dilediğim için
   Özür dilerim sen benim bir tanem olmadığın halde sana öyleymişsin gibi hitap ettiğim için
   Özür dilerim arkadaşlarınla seni nelerin çok mutlu edeceğini konuştuğum için
   Özür dilerim soğuktan ellerim uyuştuğu halde mesaj atmaya çabaladığım için
   Özür dilerim kirletmeden sevdiğim için
   Özür dilerim senin kıskanacağını düşünüp arkadaşlarımla değilde seninle vakit geçirdiğim için
   Özür dilerim çok yorgunken bile sana mesaj atmaya üşenmediğim için
   Özür dilerim arkadaşlarımla vakit geçirmek yerine seninle mesajlaştığım için
   Özür dilerim narkozdan uyanınca sana mesaj atma çabasında olduğum için
   Özür dilerim hastalanınca merak etme diye söylemediğim için
   Özür dilerim seninke konuşmak için sınavlarıma 2-3 saatlik uykuyla girdiğim için
   Özür dilerim izlediğim filmlerde çiftin yerine ikimizi koyduğum için
   Özür dilerim gece kitap okumak yerine seninle konuştuğum için
   Özür dilerim film izlerken bile filmi anlamamak pahasına seninle mesajlaştığım için
   Özür dilerim ismini yazabileceğim her yere yazdığım için
   Özür dilerim bir başkasıyla değil de seninle hayal kurduğum için
   Özür dilerim dualarımda benim olman için dua ettiğim için
   Özür dilerim sen gittikten sonra bile seni beklediğim için
   Özür dilerim bana tüm bunlardan dolayı özür dileme fırsatı verdiğin için
   Özür dilerim...

   Banada yazıklar olsun bu kadar kıymet verdiğim için...

Bahane...

   Merhaba... Sevgilinden ayrılıpda başka kollarda bahaneler üreterek teselli arayan kişi.
   Sanada merhaba o başka biriyle ilişki kurdu benimde ilişkim olmalı diye düşünen seni de unutmadım merak etme.
   Yukarıdaki hadiselerde ki duruma denk gelmiş veya çevrenizde böyle bi duruma şahit olmuşsunuzdur. Bu gibi durumlarda en çok yara alan kim hangi taraf ilişki kurulan mı yoksa kuran mı? Bana kalırsa hiç bi tarafta yara alacağına inanmıyorum. Zaten yeni ayrılmış biriyle ilişki kurarsanız yara bandı görevi yapmaya hazır olacaksınız. Yara iyileştiğinde yani ona özgüven kazandırdığınızda daha yara bandına ihtiyaç olmayacağını unutmamanız gerekir. Bu erkek içinde kadın içinde aynı fark gözetemezsiniz. 
   Birinden ayrıldıktan sonra hemen biriyle nasıl bir ilişki kurabilir anlayamıyorum anlam veremiyorum. Tamam yeni bir ilişkiye başlayacaksan madem şu soruları kendine bir sor: o ne düşünür, bu kişi için mi  beni bıraktı diye düşünür mü, kendini onla kıyaslayıp komplekse kapılır mı? Bunları kendimize sorup sonra yeni bir şeyler için adım atmaya başlamak gerek.
   Sadece güzel ülkemde mi böyle yoksa başka ülkelerde de mi böyle bilmiyorum. İlişki bitince hemen sosyal medya hesaplarından engellenir, numaralar silinir, biri için diğeri sayesinde tanışılan arkadaşlar silinir, diğer kişi içinde bu söz konusu, hemen ilişkiye dair ne varsa yok edilme çabasına girişiliyor. Aylarını, yıllarını verdiğin kişi bir bakmışsın ki düşmana dönüşüyor. Öylede olmaması gerektiğini düşünüyorum.
   Yalnış bir ilişki kurdun yalnış kişiyle ama bunuda diğer tarafa yüklememek gerek. Vay efendim senin yüzünden oldu. Beni bırakmasaydın ben onunla ilişkim olmazdı deyip suçunuza ortak arama girişiminde bulunmayın. Bu çok basit ve acizce bişe. Zaten ilişkiyi bahanelerle başlatıyorsun bari hata olduğunu anlayınca bahene üretmeyi bırakmak ve özür dilemeyi bilmek gerek. İnsanlardan özür dileyemeyen Allah' danda af dileyemez.

   İnsanlar hata yapmak ve hatalarından ders çıkarıp aynı hatayı tekerrür ettirmemekle mükellef.
 
   Hatalarımız sonucunda özür dilemeyi kabulleneceğimiz bir nefs ile yaşamak temennisiyle.

Vazgeçmek Yada Vazgeçmemek...

   Vazgeçmek tamamıyla bir devrim niteliğinde bir eylemdir. Ben 1 yılı aşkın süredir hâlâ başarabilmiş değilim çok isterdim aslında vazgeçmeyi, ayrılığı kabullenmeyi ama ne yazık ki başaramadım başaramıyorum.
   Artık bir noktadan sonra sende ne yapmaya çalıştığınıza anlam veremiyosun. Garip bahaneler bulup onunla iletişim kurmaya çalışıyorsunuz nasıl mı? "Seni rüyamda gördüm umarım kötü birşeyin yoktur. Canın falan sıkkın değil dimi, okulda problem yoktur inşallah..." gibi şeyler. Bazen çok kızıp daha konuşmayacağım bilmem ne deyip mesajlarını silsende sosyal medyadan engellesende bir süre sonra duyguların paşa paşa "keşke mesajları silmeseydim, keşke engellemeseydim yazardım ona şimdi, engelledim kaldırsam engeli tükürdüğümü yalamış olacağım" dedirtiyo sonra kendinizle koyu bir muhabbete başlıyorsunuz koyu bir çay koyun muhabbet baya uzun olmaya başlayacak. Çayda yalnız iyi olmaz bir paketde sigara iyi gider çayın yanında. Artık hazırsınız kendinizle konuşmaya başlayın. Bunu çok sık tekrar etmeyin yalnız; delirme eğilimi gösterebilir vücut oda ne yapsın ki müptala olmuş çaya, sigara dumanına ve küle...
   Vazgeçmek, yeni birini sevmek değil aslında mesele; tek mesele yeniden bırakılmayı göze alabilmek veya onu mutlu edebilirmiyim düşüncesinden kurtulabilmek veya beni onun gibi kimse sevemez düşüncesini silebilmek. Eğer başaramıyorsan adına "vazgeçemiyorum ben yaaa" diyorsun. Hayatını harabeye çeviriyosun.
   Ama ile başlayan cümleleri sevmiyorum ama vazgeçmeye biryerlerden başlaman gerekiyor. "Kolay olsa vazgeçerdim zaten" dediğini duyar gibiyim yapma genç hiç birşey kolay değil ama adım atıp başlamak gerek. İlk önce onun sevdiği şeyleri sevmekten vazgeçeceksin sonra beraber dinlediğiniz şarkıları dinlemekten vazgeçeceksin sonra insanlara onu anlatmaktan vazgeçeceksin sonra sırayla ne varsa unutup vazgeçeceksin ençokta beni kimse onun gibi sevemez düşüncesinden vazgeçip yeni bir yola çıkmak için ayakabılarının bağcıklarını bağlamaya başlaman gerek.
 
   Atacağın ilk adıma vesile olabilme umuduyla...

Ayrılık Aşka Dâhil Mi?

   Atilla İlhan' ın dediği  "ayrılık sevdaya dahil"olmadığı kanısındayım. İkiside birbirinden çok farklı dünyalar. İkisini birbiri dahil edip tanımlaması ve açıklamasınında zor olduğu gibi anlatmasıda çok güç olur. Ayrılık sevdaya, aşka veya siz her ne derseniz deyin birbirine dahil olamaz.
   Ayrılıkların sonuçlarına ve ayrılık yaşamış insanlara bir bakın onlar anlatırlar size, anlatmayıda severler çünkü uzun bir ikili yaşantıdan sonra tek başına kalmış yaşamında anlatmak istedikleri çok şey vardır eminim. Bu blogda yazı yazma amacımdan biride bu insanlara bir şeyler anlatmak, mümkün olduğu kadar yalnızlığımı ifade etmek.
   Sahi insan ne zaman yalnız kalır? Sevgilisinden ayrılınca mı? Hiç bilmediği yere seyahat edince mi? Arkadaşlarıyla kavga ettiklerinde mi? Aslında hiç biri değil bence insan başkalarına birşeyler anlatmaktan vazgeçtiğinde yalnız kalıyor. Çünkü güzel şeyler yaşasada anlatamayacak kimseyle paylaşamayacak. Buda insanın süküta yolculuk etme vaktinin geldiğinin habercisi olacak. Anlatacak kimsen yoksa güzel şeyler yaşamanında bir anlamı yokki.
   Evet ilk ayrılık zamanlarında çevrenizde ne kadar "kanka" dediğiniz insan olsada yalnızlaşmaya başlıyorsunuz duygularınızda yozlaşmaya başlayınca artık tamamen yapa yalnız bir adam vücut bulur bedende. Şimdi yalnızlığa sebep olan ayrılıkların sevdaya dahil olmadığının sizde farkına vardınız bu tabiki bazı insanlar için gerçekten ama gerçekten birşey ifade etmiyor. Çevrenizde böyle insanlar varsa onları anlamaya çalışıp onlara bir nebze yalnız olmadıklarını hissettirin bu hem size hemde yalnız kişiye iyi gelecektir. 

   İnsanlara iyilikleriniz dokunacaksa bunu ertelemeden hemen başlayın inancı kırılmışsa artık çok geçtir bazılarının hayata kazandırılması.

   Sağlıcakla kalın....