Git(me)mek

Lafı fazla uzatmadan yazacağım ne yazmaya halim nede kalbim ve aklımdakilere köprü yapıp dilimin ucuna getirmeye mecalim var.
   Ben onu sevmeye başlamadan önce çok yakınımı kaybedip ona sığınmıştım. Kimse beni anlayamaz derken onun beni anlayabileceğine inanıp sevdim. Kardeşim dediğim insanlar sırf teselli olmalarını     istemediğim için onlara anlatmayıp ona sayfalarca yazıp tesellisini istedim. Tecelli ettide tesellisi. Onu işte öyle fırtınalı günlerde umudum kalmamışken sevdim. Yazmamı istemiyor rahatsız oluyor. Yazmam gerek. Sığdıramıyorum başkalarına yarısını anlatıp üç noktayla içime attıklarımı.
   Gitmek kolay hemde çok.
   Herşeyden önce ablam gitti.
   Yatağımı paylaştığım kardeşim dediğim insan gitti.
   Üniversitedede abi dediğim hısım mezun oldu gitti.
   Sonra o gitti. Gitmesini ben istedim. O gece o kadar kırıldım ki sizdede öyle olmuyor mu sinirlenince gözünüz kararmıyor mu? O gece ne birbirimizin söylediklerini anlamaya kafamızı yoracak gücümüz nede birbirimize bişeler anlatmaya halimiz kalmamıştı. O anlattı ben sinirlendim yumdum gözlerimi. Çünkü dediklerinden öyle bir anlam çıkardım ki. Bana hiç güvenmemiş sanım gerçi hala tereddütlerim var ama işin aslı öyle değilmiş. O başka bişe anlatmak istemiş kendini mesajda ifade edemeyince öyle bitti gitti. İçimizde kalan ukdeler. Dilimize doladığımız yalanla "hiç sevmiyormuş" diyerek alışmaya çaba gösterdik.
 Tabi bu benim görüşüm o ne yaptı ne oldu bilmiyorum. Oda kolay şeyler yaşamamıştırya. Biz hep acı çekenin biz olduğunu sanıyoruz ya işte o öyle olmuyor.
   Okul bitti. İlk önce kuru ekmeği bölüştüğüm arkadaşlarımdan ikisini yolcu ettim terminalden. Biri Adana' ya biride Kayseri' ye gitti. Adanalıyı bağlasan duramazdı aile ve memleket özlemi vardı. Kayserili' nin işi olmasa kalırdı benimlede oda ailevi işlerinden dolayı gitti ikisini aynı otobüsle gönderdik. Vedaların hiç sonu olmadı hayatımda. Ertesi gün Maraşlıyı gönderdim. Geçtim parka sessiz sessiz oturdum saatlerce eve kaçta döndüm hatırlamıyorum. Yalnız kalmaktan korktuğumdan falan değilde üzülüyo işte insan.
   Artık bişelerin yalnış olduğunu anlamaya başladım. Sonra dedim ki kendi kendime ben gitmemeliyim. Herkes gitsede ben gitmemeliydim hiç kimseden. Başkaları beni arkalarında el sallayıp kalan anılarla yaşamaya mahkum etsede ben başkalarına bunu yaşatmamam gerek. Bu gerçeği idrak etmeden önce bende çok gittim birilerinden. Üniversiteye giderken arkadaşlarımdan. Erzurum' dan ayrılırken Erzurumlu arkadaşlarımdan. Stajım bitti stajyer arkadaşlarımı bıraktım arkamda. Ama anladım ki giderken ağır yük  bırakılıyomuş geriye elimden geldiğince gitmemeye söz verdim. Durum böyleyken nasıl yıllardır dinlediğim şarkıları bırakayım. Nasıl yıllardır anlattığım kadını anlatmaktan  vazgeçeyim? Nasıl yazmaktan vaz geçeyim onu mısralarımda?

   Anılarla yaşamaya mahkum edilmediğiniz bir hayat yaşamanız temennisiyle...